چه کنیم تا نوجوانان یک کاری بکنند؟

قدم اول برای جلب مشارکت نوجوانان و جوانان در پروژه‌ها و کمپین‌های سازمان‌تان این است که باور داشته داشته باشید نوجوانان واقعا می‌توانند در جامعه تاثیرگذار باشند.
قدم دوم این است که از نوجوانان بپرسید چه چیزی آن‌ها را کلافه می‌کند. با درک بهتر از دغدغه‌های نوجوانان می‌توانید انرژی آن‌ها را به سمت فعالیتی مولد و سازنده هدایت کنید.
قدم سوم استفاده از فشار همتایان استفاده کنید. موثرترین پیام‌رسانی وقتی است که شما به نوجوانان نشان بدهید عده زیادی از مردم در یک کار یا فعالیت مثبت مشارکت کرده‌اند.
قدم چهارم شناسایی راه‌های ارتباطی مناسب برای تماس با نوجوانان است. همه ما می‌دانیم نوجوانان به پیامک‌های روی موبایل‌شان بیشتر توجه می‌کنند تا به ایمیل‌هایی که به دست‌شان می‌رسد.
قدم پنجم توجه به فکر و نظر نوجوانان است. باب گفتگو را با آن‌ها باز کنید و به حرف‌هایشان خوب گوش کنید.
قدم ششم آمادگی برای پاسخگویی به سوالات نوجوانان است. آن‌ها نباید فکر کنند شما یک ربات هستید که صرفا برایشان پیامک‌ ارسال می‌کنید.

با این‌که هنوز نشانی از چین و چروک دور لبخند آریا فینگر ۲۹ساله نیست، او در کارش فردی باتجربه و کارکشته محسوب می‌شود. آریا می‌گوید که در سازمان مردم‌نهاد کاری انجام بده شما وقتی به بیست و شش سالگی رسیدید، دیگر پیر شده‌اید، و این یک واقعیت است. تولد بیست و شش سالگی شما در این سازمان یک تولد سخت و همراه با آه و اشک است.
آریا مدیر ارشد اجرایی در سازمان کاری انجام بده است، یک سازمان مردم‌نهاد که با نوجوانان کار می‌کند و کمپین‌هایی به راه می‌اندازد تا نوجوانان را در کمک به دیگران فعال سازد.

بعد از هفت سال کار برای جلب مشارکت نوجوانان به کارهای داوطلبانه و خیریه، یا کلا برای پیشقدم شدن و کاری کردن، آریا در ترغیب نوجوانان به انجام کارهای خیر یک متخصص است. روش‌هایی که او استفاده می‌کند می‌تواند برای هر کمپینی که جوانان را هدف خود قرار داده، از کمپین‌های سیاسی و مدارس گرفته تا والدین و دوستان، اطلاعات مفیدی فراهم آورد.

در این مطلب آریا تعدادی از درس‌های آموخته خود را با شما در میان می‌گذارد:

اول، باور داشته باشید که نوجوانان واقعا می‌توانند تاثیرگذار باشند. کمپین اخیری را که آریا مدیریت کرده است به‌عنوان مثال در نظر بگیرید: کمپین نوجوانان برای شلوار جین که از نوجوانان می‌خواهد تا یک جفت شلوار جین قدیمی‌شان را به یک نوجوان بی‌خانمان هدیه دهند. آریا می‌گوید: «ما به تجربه فهمیدیم که معضل بی خانمانی یکی از پنج مساله مهمی است که نوجوانان به آن اهمیت می‌دهند. آن‌ها می‌توانند بی‌خانمانی را بفهمند و می‌دانند که این معضل  در همین شهری که آن‌ها زندگی می‌کنند، وجود دارد یعنی درست بیخ گوش‌شان. سازمان کاری انجام بده طی چهار هفته ماه ژانویه امسال، بیش از یک میلیون جفت شلوار جین جمع‌آوری کرد یعنی تقریبا دو برابر آن‌چه انتظار می‌رفت. با حدود یک و هفت میلیون جوان بی‌خانمان در آمریکا، این تعداد برای دادن یک جفت شلوار به دو سوم آن‌ها کفایت می‌کند. این یعنی بسیج جدی یک گروه سنی که به بی‌تفاوتی و خودخواهی معروف است.

دوم، علایق آن‌ها را چه خوب چه  بد، مهار کنید. آریا می‌گوید «از نوجوانان نپرسید که به چه چیزی اهمیت می‌دهید. بپرسید که از چه چیزی کلافه می‌شوند. و این شما را به چیزی که دنبالش می‌گردید نزدیک می‌کند. من از این حرص می‌خورم که معلمم اذیت می‌کند یا ناهار مدرسه بی‌کیفیت است یا این‌که محوله خالی آن سمت خیابان من می‌توانست یک زمین توپ بازی باشد.» پس شما مجرایی می‌یابید تا انرژی نوجوانان را به سمت فعالیتی مولد و سازنده هدایت کنید. برای مثال،ابزارهایی در اختیار آن‌ها قرار دهید تا اعضای یک باهمستان را با قصد پاکسازی محوطه مذکور سازماندهی کنند.
سوم، از فشار همتایان استفاده کنید. آریا می‌گوید: «هیچ چیزی بهتر از فشار همتایان نیست، یک ارتباط عاطفی عالی است، اما حتی بهتر از آن، فشار همتایان است.». آریا از دستشویی یک هتل مثال می‌زند: «وقتی شما در یک هتل هستید و آن‌ها می‌گویند: "جهت پاکیزگی محیط، لطفا حوله‌ها را روی کف زمین رها نکنید." این خوب است. اما موثرترین پیام‌رسانی وقتی است که شما می‌گویید، هفتاد درصد از مردمی که در این اتاق اقامت داشته‌اند با قراردادن حوله‌ها در قفسه، به پاکیزگی کمک کرده‌اند. این نوع فشار همتایان هرکسی، در هر سنی - نوجوان باشد یا نباشد - را تشویق به انجام کار می‌کند.»

چهارم، پیامک بهتر از ایمیل است. هر قدر می‌خواهید از علاقه شدید نوجوانان به پیامک ناراحت باشید، اما قبول کنید این راه سهل الوصولی برای دسترسی به آن‌ها است. آریا می‌گوید: «یک ایمیل معمولی، اگر اصلا جواب داده شود که نمی‌شود، ظرف چهل و هشت ساعت پاسخ داده می‌شود... اما متوسط زمان پاسخ به پیامک کمتر از چهار دقیقه است. نوجوانان به‌طور متوسط در یک ماه بیش از سه هزار پیام متنی ارسال می‌کنند (فکر می‌کنم عدد دقیق ۳۳۳۹ پیامک  باشد) و اگر دختر باشند، بیش از چهار هزار پیام در هر ماه ارسال می‌کنند.» این اعداد شوکه‌کننده هستند زیرا اغلب نوجوانان تلفن همراه از نوع هوشمند ندارند - که همچنین بدین معناست که زحمت ارسال لینک‌های وب را در پیامک به خود ندهید. اما میزان پاسخ به پیام‌های متنی حدود صد در صد است، پس پیام شما گرفته خواهد شد. برای ایمیل، سازمان‌ها خوش شانس خواهند بود اگر بیست و پنج درصد از افراد در فهرست دریافت‌کنندگان ایمیل، پیام‌ را بخوانند.

پنجم، گوش کنید. سازمان کاری انجام بده با استفاده از مشترکان خبرنامه زمان زیادی را به جمع‌آوری اطلاعات از نوجوانان سپری می‌کند و این نشان می‌دهد که این سازمان برای فکر و نظر نوجوانان اهمیت قائل است. همچنین این رویکرد درهای تازه‌ای به روی سازمان باز می‌کند. برای مثال، سازمان از نوجوانان پرسید که از نظر قلدری و زورگویی به مدرسه‌هایشان امتیاز دهند، این می‌تواند با یک گفتگو و اشاره به راه‌هایی برای تقویت تلاش‌ها علیه قلدری در مدرسه‌شان آغاز شده یا صرفا ایشان را تشویق به دیدن فیلم قلدری کند. وقتی سازمان یک سوال چندگزینه‌ای را درباره این‌که آیا دانشگاه ارزش رفتن را داشت، به‌صورت پیام متنی فرستاد، دید که ۲۵ هزار نفر ظرف دو ساعت به آن پاسخ دادند. آریا می‌گوید: «تلفن‌های همراه فرصت باورنکردنی، همزمان و فوری ارتباط با چنین گروه‌های تمرکزی را ایجاد می‌کنند که در آن می‌توانید لحظه به لحظه اطلاعات به‌دست آورید.»
ششم، برای پاسخ‌گویی به‌صورت شخصی آماده باشید. اتفاقی که بعد از پاسخ یک نوجوان به یک پیامک می‌افتد همانقدر اهمیت دارد که محتوای پیام آن‌ها، خصوصا برای دیگر اعضای گروه که در تلاش برای بسیج جوانان هستند. در سازمان کاری انجام بده پاسخ‌ها برای یک شخص واقعی ارسال می‌شوند. آریا می‌گوید که « شما باید به جوانان ظرف چهار دقیقه پاسخ دهید.» برای مثال، بعد از نظرسنجی درباره دانشگاه، اگر کسی در پاسخ پیام شما بنویسد که «من درباره نحوه گرفتن کمک هزینه تحصیلی دانشگاه اطلاعات می‌خواهم» او  در طول ۹ دقیقه بعدی انتظار دریافت پاسخ از سوی شما دارد. بهتر است یک شخص حقیقی و آگاه مسئول پاسخگویی به سوالات و بازخورد پیامک‌های نوجوانان باشد.
آریا در ادامه می‌گوید «از بین نوجوانان همیشه هستند کسانی که می‌پرسند، آیا شما یک روبات (پاسخگو) هستید؟ ... یا شروع به ناسزاگویی می‌کنند و وقتی شما پاسخ می‌دهید که آهای، شما با مامان‌ات هم همین‌طوری صحبت می‌کنی؟ سپس پاسخ‌ها مانند این خواهد بود: "ای وای! ببخشید. من سازمان کاری انجام بده را دوست دارم! من فقط فکر کردم شما یک روبات پاسخگو هستید"»

این مطلب نوشته آلکس گولدمارک، تهیه کننده ناظر در یکی از برنامه‌های رادیو ملی آمریکا و استاد دانشگاه در  دانشکده خبرنگاری نیویورک است. اصل این نوشتار را می‌توانید درتارنمای گود مشاهده کنید. متن ترجمه شده به فارسی ویرایش‌ و خلاصه نیز شده تا برای خواننده رسا باشد.